Η ενασχόλησή μου με την Ιατρική ξεκίνησε πριν 50 χρόνια με την είσοδό μου στην Ιατρική Σχολή της Αθήνας(1971). Δεν ανήκα σε ιατρική οικογένεια και κανένας ιατρός δεν υπήρχε στο ευρύτερο οικογενειακό μου περιβάλλον. Το πρώτο έναυσμα για να επιλέξω την Ιατρική, μου το έδωσαν οι γονείς μου με τη διήγησή τους ότι  το πρώτο τους δίχρονο κοριτσάκι αρρώστησε στο υπόγειο που διέμεναν μαζί με τα ζώα, (το σπίτι τους το είχαν κάψει οι Γερμανοί τον Οκτώβριο 1943), και αναγκάστηκαν να το μεταφέρουν στην Άρτα, με τα πόδια,70 χιλιόμετρα μακριά από το χωριό (γιατρός στην περιοχή δεν υπήρχε) και τελικά κατέληξε, χωρίς ιατρική βοήθεια. Το δεύτερο έναυσμα ήλθε από μόνο του όταν μια ημέρα που ο μεγαλύτερος αδελφός μου ήταν άρρωστος, ήμουν τότε 6χρόνων, ήλθε ο αγροτικός ιατρός, καβάλα στο άλογό του, από το διπλανό χωριό,τον εξέτασε και με την αγωγή, που σύστησε, τον έκανε καλά. Έτσι απλά. Δεν ήξερα τι θα ακολουθήσει με αυτή μου την επιλογή!
Αισθάνομαι τυχερός που από τα παιδικά μου χρόνια επέλεξα να γίνω Παιδίατρος και να ασκήσω το ιατρικό λειτούργημα στα σπουδαιότερα Νοσοκομεία της Χώρας, προφέροντας ανακούφιση σε χιλιάδες παιδιά-ασθενείς και παράλληλα, ως Καθηγητής, να διδάξω την Παιδιατρική  στους νέους Επιστήμονες στο ΕΚΠΑ, όπου τελειοποιήθηκα και ως σύγχρονος Επιστήμονας με το ερευνητικό - επιστημονικό και συγγραφικό μου έργο. Στην διαδρομή μου αυτή συμπαραστάτες μου ήταν στην αρχή οι μακαριστοί γονείς μου, Θεοφάνης και Δήμητρα, τα αδέλφια μου Λεωνίδας και Ελευθερία και στη συνέχεια η σύζυγός μου, η Αγγελική και ο γιός μου, ο Θεοφάνης. Τα όσα κατάφερα, τα οφείλω στους Δασκάλους μου, Προσωπικότητες υψηλού κύρους με Διεθνή αναγνώριση, τον Πρόεδρο της Ακαδημίας Αθηνών, Καθηγητή Ν. Ματσανιώτη, και τους Καθηγητές Παιδιατρικής Χ. Καττάμη και Κ. Παπαδάτο.       
Το Διδακτικό έργο μου, στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθήνας χαρακτηρίστηκε μακρό, υπεύθυνο και συνεχές σε προπτυχιακό επίπεδο διδάσκοντας την «Παιδιατρική», τα «Παιδικά Ατυχήματα», τη «Θεραπευτική» και την «Επειγοντολογία». Οργάνωσα και επέβλεπα την κλινική άσκηση των φοιτητών. Είχα επίσης υπεύθυνο και συνεχές διδακτικό έργο και εκπαίδευτικό έργο σε μεταπτυχιακό επίπεδο στις κατεύθύνσεις «Επείγουσα Παιδιατρική φροντίδα», «Παιδιατρική Θεραπευτική», «Ο καρκίνος στην παιδική ηλικία», «Κοινωνική Παιδιατρική», «Σημειολογία στην Παιδιατρική» και στη  «Διαχείριση κρίσεων, μαζικών καταστροφών και επειγουσών καταστάσεων». Σε επίπεδο Διδακτορικών διατριβών και Διπλωματικών εργασιών ήμουν Επιβλέπων Καθηγητής σε μεγάλο αριθμό φοιτητών. Διετέλεσα  Διευθυντής του Μεταπτυχιακού Προγράμματος Σπουδών:«Προηγμένη Νοσηλευτική Φροντίδα και Ψυχική Υγεία παιδιών και εφήβων» και Διευθυντής του Παθολογικού Τομέα.
Το Ερευνητικό μου έργο χαρακτηρ'ιστηκε σημαντικό: έχω συμμετάσχει σε 60 και πλέον ερευνητικά προγράμματα, τα αποτελέσματα των οποίων έχουν ανακοινωθεί σε Συνέδρια Ελληνικά και Διεθνή ή δημοσιευτεί σε έγκυρα Ιατρικά περιοδικά Ελληνικά και Διεθνή.Το Επιστημονικό μου έργο κρίθηκε αρκετά σημαντικό  με 250 και πλέον δημοσιεύσεις σε έγκυρα Ιατρικά περιοδικά, Ελληνικά ή Διεθνή, και έχω λάβει πολλά βραβεία για επιστημονικές εργασίες ή ανακοινώσεις μου. Έχω συμμετάσχει  σε 400 και πλέον Επιστημονικά  Συνέδρια, στην Ελλάδα και το Εξωτερικό, και σε150 και πλέον Επιστημονικές συναντήσεις με διαλέξεις και εισηγήσεις. Έχω συγγράψει πολλά βιβλία και ήμουν μέλος Συντακτικής Επιτροπής Παιδιατρικών περιοδικών,κριτής επιστημονικών εργασιών για δημοσίευση σε Ιατρικά περιοδικά και κριτής εργασιών για ανακοινώσεις σε πολλά Διεθνή και Παιδιατρικά ή Ιατρικά Συνέδρια.
Το Κλινικό μου έργο ήταν ιδιαίτερα σημαντικό  υπηρετώντας επί 40 και πλέον έτη με εργατικότητα και υπευθυνότητα στην Α’ Παιδιατρική Κλινική του Πανεπιστημίου Αθηνών στο Νοσοκομείο Παίδων «Αγία Σοφία» ως Επιμελητής, στο Νοσοκομείο ΚΑΤ ως Διευθυντής του Παιδιατρικού Τμήματος και στο  Νοσοκομείο Παίδων «Αγλαΐα Κυριακού» ως Καθηγητής - Διευθυντής της Παιδιατρικής Κλινικής.
Το Διοικητικό μου έργο είναι μακρό, υπεύθυνο και επιτυχές: ως Πρόεδρος του Ινστιτούτου Υγείας του Παιδιού, Αντιπρόεδρος του Παιδιατρικού Νοσοκομείου Πεντέλης, ως Γραμματέας του ΔΣ της Ένωσης Νοσοκομειακών Ιατρών της Αθήνας, ως μέλος πολλών Επιστημονικών Εταιρειών, του ΔΣ της Ελληνικής Παιδιατρικής Εταιρείας, του ΔΣ της Εταιρείας Εφηβικής Ιατρικής, του Επιστημονικού Συμβουλίου του ΠΕΣΥ, του Πειθαρχικού Συμβουλίου του Πανελληνίου Ιατρικού Συλλόγου, ως μέλος της Συγκλήτου του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, ως Πρόεδρος του Συλλόγου Διδακτικού και Επιστημονικού Προσωπικού, ως Αντιπρόεδρος του Ανωτάτου Επιστημονικού Συμβουλίου του ΕΟΦ και Πρόεδρος της Ελληνικής Ακαδημίας Παιδιατρικήσ.

Φθάνοντας προς το τέλος της σταδιοδρομίας μου, αισθάνομαι τυχερός για τις  επιλογές που έκανα στηζωή μου, στην αρχή για την σταθερή επιλογή μου, αν και έμοιαζε με άπιαστοόνειρο, να επιλέξω την Ιατρική και ακολούθως την Παιδιατρική προσφέροντας τιςυπηρεσίες μου για την υγεία των παιδιών και στη συνέχεια, ως Πανεπιστημιακός, να καταξιωθώ ως Καθηγητής στην εκπαίδευση  φοιτητών και νέων συναδέλφων και ως Επιστήμονας με το ερευνητικό και συγγραφικό μου έργο.
Είναι γεγονός ότι οι σπουδές στην Ιατρική Σχολή είναι μακρέςσε διάρκεια και ιδιαίτερα απαιτητικές. Είχα καλούς γονείς και αδέλφια που μουσυμπαραστάθηκαν, ήμουν όμως και τυχερός με τις υποτροφίες που έλαβα που με διευκόλυναν σημαντικά. Ιδιαίτερα θετική υπήρξε η είσοδος της Αγγελικής στη ζωήμου, από πολύ νωρίς, στα πρώτα χρόνια των σπουδών μου.
Η επιλογή της Παιδιατρικής μου έδωσε πολλές χαρές. Πολλέςφορές αισθάνθηκα ότι ήταν ευλογία και μεγάλο μου προνόμιο να εξετάζω και να προσφέρω τις υπηρεσίες μου σε παιδιά. Τα χρόνια της ειδικότητας στην Α’Παιδιατρική Κλινική του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθήνας (ΕΚΠΑ)στο Νοσοκομείο Παίδων «Η Αγία Σοφία» με βοήθησαν να αποκτήσω σωστές βάσεις  Παιδιατρικής και προετοίμασαν το έδαφος για την εξέλιξή μου αργότερα. Φυσικά, η γέννηση του Θεοφάνη το 1983, άλλαξε τη ζωήμου, με γέμισε ευτυχία  και ολοκλήρωσε την αντίληψη και ευαισθησία μου για τα παιδιά.   
Η εκλογή μου, το 2004, ως μέλος του Επιστημονικού καιΔιδακτικού Προσωπικού (ΔΕΠ) στο ΕΚΠΑ αποδείχτηκε καθοριστική στη σταδιοδρομία μου.  Μου άνοιξε προοπτικές για επιστημονική  αναγνώριση και ανέλιξη ως Καθηγητή Α’ βαθμίδας και Διευθυντή Πανεπιστημιακής Παιδιατρικής κλινικής και συνέβαλε ουσιαστικά ώστε να αναγνωριστώ στον Παιδιατρικό και γενικότερα στον Ιατρικόχώρο, αλλά και στον Επιστημονικό ευρύτερα και μου δόθηκε η ευκαιρία να δοκιμάσωτις ικανότητές μου και ως Μέλος της Συγκλήτου του ΕΚΠΑ, Πρόεδρος του Ινστιτούτου Υγείας του Παιδιού (ΙΥΠ), Πρόεδρος της Ελληνικής Ακαδημίας Παιδιατρικής (ΕΑΠ) και αντιπρόεδρος του Ανώτατου Επιστημονικού Συμβουλίου τουΕθνικού Οργανισμού Φαρμάκων (ΕΟΦ).
Κάνοντας μια τελευταία αναδρομή στο παρελθόν με τις σπουδές μου, την προσφορά υπηρεσιών στα άρρωστα παιδιά, την εκπαίδευση των νεότερων συναδέλφων και το ερευνητικό και συγγραφικό μου έργο, αναλογίζομαι το χρόνο πουδαπάνησα για όλη αυτή τη δραστηριότητα. Ομολογώ ότι όλη αυτή η διαδρομή ήταν ένας τρόπος ζωής που μου άρεσε,όμως αναμφίβολα έγινε σε βάρος του ποιοτικού μου χρόνου που θα μπορούσα να διαθέσω στην οικογένειά μου, στην Αγγελική και τον Θεοφάνη. Η αυτοκριτική εκ των υστέρων είναι εύκολη, όμως ο αγώνας μου για επαγγελματική επιτυχία και επιστημονική καταξίωση είχε αυτό το τίμημα.
Πιστεύω πως το ταξίδι αυτό στο πέλαγος της Ιατρικής άξιζε,μου έδωσε πολλές ικανοποιήσεις. Θέλω να πιστεύωότι στον ευαίσθητο τομέα της Υγείας, της Εκπαίδευσης και γενικότερα τηςΕπιστήμης, η προσφορά μου όλα αυτά τα χρόνια ήταν σημαντική,  και η αναγνώρισή της τόσο από τον Πρύτανη Α.Δημόπουλο και τις Πρυτανικές αρχές γενικότερα, όσο και από τη Σύγκλητο του ΕΚΠΑ  που με έγγραφά τους με συνεχάρησαν με πολύ θερμά λόγια και με συγκίνησαν ιδιαίτερα. Είμαι ευτυχής που η προσφορά μου,όλα αυτά τα χρόνια, αναγνωρίστηκε από τις πλέον αρμόδιες Αρχές και ως Ομότιμος Καθηγητής Παιδιατρικής του ΕΚΠΑ θα συνεχίσω να προσφέρω τις υπηρεσίες μου μέχρι το τέλος της ζωής μου και εύχομαι οι νεότεροι συνάδελφοί μου να κάνουν στο μέλλον ακόμη περισσότερα.  .